I am a marathoner now!

I am a marathoner now!

Ik liep dus een marathon. Ik weet gewoon even niet waar ik moet beginnen want dit was zo’n overweldigende ervaring. Maar daarover straks meer.

Het begon allemaal met het trainen voor een halve marathon in Berlijn eerder dit jaar. Vlak daarvoor schreef ik mij op goed geluk in voor de NYC marathon (wetende dat de kans op inloting zo’n 16% zou zijn) Voordat ik überhaupt mijn eerste halve marathon liep kreeg ik het bericht dat ik de straten van NYC zou gaan trotseren in november. Wow, dat had ik niet verwacht.

Even nog een stapje terug: ik had dus nog nooit een halve gelopen, maar wat dan wel? Nou 2 keer een dam tot damloop (met enige moeite) en een paar keer een 10km wedstrijdje in Leiden, het mag allemaal niet echt naam hebben. Redelijk onervaren loper dus. Ondanks dat was ik er van overtuigd dat het mij zou lukken, sterker nog: ik besloot vrij snel na de halve in Berlijn (die goed ging) dat ik voor een sub 4 wilde gaan (een sub wat?? Ja ik had ook geen idee van deze hardlooptermen maar een sub 4 is dus een marathon onder de 4 uur)

Foto gemaakt na de Dam tot damloop, 1 van de vele wedstrijden die ik in aanloop naar de marathon liep.

Vol goede moed schakelde ik Paul Zwama in (een positiviteitscoach en professionele loper) om mij op afstand te coachen met schema’s en ik sloot mij aan bij de Leidse Roadrunners. Daar kwam ik in contact met (zeer) ervaren lopers en stonden met hun oren te klapperen als ik vertelde dat ik net mijn eerste halve had gelopen en nu naar een sub 4 wilde trainen voor mijn eerste hele en in NY nota bene (!) 1 van de zwaarste major marathons in de wereld (er zijn veel zwaardere marathons op aarde maar ik heb het nu even over de grote wegmarathons) dus ze gaven allen het advies vooral te genieten en de tijd los te laten. Maar ze kenden mij nog niet zo goed want als ik iets in mijn hoofd heb dan ga ik er voor, en hoe.

Ik besloot om aan mijn avontuur een goed doel te koppelen. Ondanks het feit dat ik niet op een charity ticket liep kan je natuurlijk uit eigen initiatief voor een goed doel lopen. Ik koos het doel Metakids en haalde ruim € 3.500,- op (ik liep ook de Dam tot damloop als opwarmer hiervoor mee) En kan natuurlijk altijd nog meer bij!

Queensborough bridge op de fiets in juni 2018

Toevalligerwijs startte mijn road to NY in NY omdat er al een tijdje een stedentrip met mijn vriendin Indra gepland stond. 20 wkn van te voren trapte ik af met het fietsen van de route. Zo kon ik een beetje het parcours verkennen. Na deze fantastische week trainde ik heel hard de zomer door, vloog er werkelijk doorheen en begon echt uit te kijken naar de lange afstanden. Elke keer weer kreeg ik schouderklopjes van Strava dat ik weer wat verder had gerend. Af en toe deed ik mee aan een 10 km wedstrijdje en liep in sept ineens 47 min op deze afstand, de progressie ging keihard en had vrij weinig last van pijntjes. Dit bleef helaas niet zo… waar ik zo bang voor was, gebeurde. Ik kreeg last van een shin splint (een scheenbeenblessure) en moest gas terugnemen. Maar ondertussen kwamen ook de 35’ers in het schema te staan dus dat was puzzelen en gokken. Je leert je lichaam zo onwijs goed kennen en alle cliche’s zijn waar. Je MOET naar je eigen lichaam luisteren! Inmiddels dronk ik ook geen alcohol meer en probeerde zo gezond en voedzaam mogelijk te eten. Het grote aftellen kon beginnen. Met bezoeken aan verschillende fysio’s en masseurs begonnen de klachten af te nemen en ondanks dat de blessure nog niet helemaal weg is, voelde ik hem steeds minder. Daarnaast ging ik slapen. Slapen? Dat doe je toch gewoon elke nacht hoor ik jullie denken? Ja maar dan nu 9 uur per nacht. Dat iets zo simpels zoveel oplevert. Halleluja. Een week van te voren was alles goed en stuiterde ik al om aan de race van mijn leven te starten.

NEW YORK

Onze Air BNB in Clinton Hill, Brooklyn, NYC

In New York verbleven Ben (mijn nr 1 fan) en ik in een prachtige air bnb in Brooklyn, op 100 meter afstand van het 9 mile punt. Dit was niet zo gepland maar pure toeval. Oh nee toeval bestaat niet, want er gebeurde nog zo veel bizarre dingen tijdens de race. Veel mensen waren verbaasd dat ik niet met een groep ging maar doordat ik was ingeloot ging ik gewoon alleen (nou ja samen met Ben) ik kon zelf besluiten waar ik verbleef en zou uiteindelijk toch ook alleen die marathon rennen, of misschien toch niet? Natuurlijk was het superleuk geweest om met mijn hardloopvriendinnen te gaan maar nu dat niet ging heb wel mensen ontmoet die ik anders waarschijnlijk nooit had ontmoet, ik had dit zo niet willen missen.

RACEDAY

It is RACEDAY!

4:20 uur: wekker (4 uur was ik wakker en sprong onder de douche) Ik kon bijna niet geloven dat deze dag eindelijk daar was.
Pannenkoeken gebakken en tegen heug en meug geprobeerd wat binnen te krijgen en er een paar in de tas gestopt. Met de taxi naar de ferry. De nerveuze sfeer in die hal van de ferry, het saamhorige gevoel: TODAY WE RUN!

Deze foto maakte ik vanaf de boot naar Staten Island

De New Yorker die zondag zijn 29ste NYC marathon liep, de Colombiaan uit Bogota, die zijn eigen marathon parcoursen uitstippelt omdat Bogota te bergachtig is voor een officiële marathon. De man uit Connecticut die eigenlijk uit Portugal komt en voor het eerst een marathon loopt, de 2 vriendinnen uit de City waarvan er 1 het vorig jaar al deed en de ander voor het eerst; ieder heeft zijn/ haar eigen verhaal. Het doet de prachtige vaartocht naar Staten Island snel verlopen en ook tijdens de busreis is er genoeg om over te praten. In de village nemen we afscheid want we moeten allemaal naar een andere kleur village.

Een paar uur vóór de race: ik met een marathon veteraan (het werd zijn 29ste) en Jose uit Bogota

Ik begeef mij naar de orange village en daar strijk ik neer naast Ruairdhri (grappig feitje: hij had zijn naam niet op zijn shirt gezet want ging er bij voorbaat van uit dat niemand het kon uitspreken hahaha) uit Dublin maar hij woont in Londen. Hij is zichtbaar nerveus en ontzettend grappig dus ik vermaak me prima en we praten nog even met een man uit Ohio die 2 weken daarvoor ook al een marathon liep. Ruairdhri wil ook graag onder 4 uur lopen net als ik en loopt tevens zijn eerste. Na 1.5 uur nemen we afscheid want ik heb de bagcheck optie gekozen en hij niet. Ik begeef me naar het startvak, doe de meeste van mijn weggooikleding uit (dit gaat allemaal naar een goed doel) In het startvak ontmoet ik lopers uit Ecuador en Iran en ik moet eerlijk zeggen dat ik daar de spanning nog niet echt voel. Ik ben vrij relaxed en heb er vooral zo onwijs veel zin in! Dan is het echt bijna 10:15 uur en staan we vlak voor de start waar ik Ruardhri weer tegen kom! Nou ja! Tussen al die mensen, wat een toeval! Het volkslied en Frank Sinatra doen mij minder dan gedacht en boem het startschot is daar! Ruairdhri en ik lopen een stukje samen de brug op en alles in mij zegt dat ik dit alleen wil doen. Ik wens Ruairdhri een goede marathon toe en het genieten begint. Het uitzicht! Alicia Keys in mijn oren. Ik ben dit echt aan het doen! IK LOOP IN DE NYC MARATHON!! Ken je dat gevoel dat iets heel ver weg en nieuw lijkt maar als je er midden in zit dat je denkt: Ik voel mij hier helemaal op mijn plek? Dat had ik dus. Ik kwam wel moeilijker op gang dan ik had gedacht en het was daardoor ook niet moeilijk om rustig te beginnen. Maar de eerste 5 kilometer vlogen voorbij en ik belandde in een echte runners high. Heel Brooklyn was uitgelopen, wat stonden er veel mensen langs de kant! Ik had een smile van oor tot oor.

Deze foto werd gemaakt op het 14 km punt in Clinton Hill – Ik voelde mij zó goed!

In de NY times stond maandag een foto van de Marathon in Bay Ridge en daar stond bij: this is not heaven, this is Brooklyn ; spot on! Rond mile 7 zou familie van Ben staan die daar wonen maar die heb ik niet gezien want de weg was toen nog in 2 delen verdeeld en ik liep aan de verkeerde kant. Naarmate we Clinton Hill naderde, rond km 14 werd ik een beetje nerveus want daar stond Ben en onze air bnb host, en familie van haar, overburen en andere huisgenoten die we inmiddels kenden dus wilde hen absoluut niet mislopen. Vóór het punt waar zij stonden loop je eerst een stuk omhoog en dan naar beneden daar staan bands, mensen rijen dik en je bent blij want je gaat downhill, WAT een sfeer, het voelde echt als mijn eigen buurtje en voelde mij op dat moment zó goed – dat was geweldig. Dat zie je ook aan de foto… Zo fijn en opgelucht dat ik ze allemaal zag.

Dan komt een stukje rustige Joodse wijk (wat ik wel lekker vond om even op adem te komen) en dan loop je Williamsburgh in. Oh my lord! Lisette (een vriendin die ik in NY ontmoette via gezamenlijke kennissen, wij hebben alleen de voorpret en napret met elkaar gedeeld want we startten erg ver uit elkaar) omschreef dit alsof je in Koningsdag in A’dam aan het rennen bent. Mensen, verkleed, running crews, rijen dik, muziek, uitzinnig. Hier kwamen wel de eerste vertragingen vanwege de drukte.

We naderen het 20 km punt dus bijna de helft en ik voel mij fantastisch. Het plan is dat ik tussen de 1:55 en 1:58 doorkom op het halfway punt maar ik kom er ineens achter dat mijn Garmin en de borden nogal uiteen lopen van elkaar en denk: fuck fuck fuck: ik ga dat nooit halen! Terwijl ik zoveel harder had gekund maar ik heb mij bewust ingehouden. Het 21.1 punt is op een “kleine” brug, die veel steiler is dan gedacht (op de fiets was ie echt veel makkelijker….) en ik loop te schelden want ik weet nu: dit ga ik noooooit meer inlopen. Ik kom door op 2:02. En heb de Queensborough bridge dan nog niet gehad. Toch krijg ik het mentaal voor elkaar om te doen alsof ik op dat punt aan een halve marathon begin en gewoon iets meer moe ben dan normaal en neem mij voor om na de Q brug een tempo van 5:30 aan te nemen en daar zo lang mogelijk op ga proberen te lopen. I.e.g. 1st avenue. Die brug, daar is dus gewoon niks leuks over te vertellen. Korte passen, korte passen en maar wachten totdat je geen “hogere” hoofden voor je zag maar er overheen kon kijken. Dat leek dus eindeloos te duren, eindeloos en toen het zover was, dus we daadwerkelijk aan het dalen waren, voelde het niet als dalen.

Toch kwam ik terug in een ritme en liep een aantal mooie km’s op 1st av. Tussen km 27 en 32 (Ben zie ik voor de 2de keer rond km 31) loop ik ong gem 5:30 per km maar dan ga ik inzakken, ik merk dat ik vaak water moeten pakken vanwege de warmte en ik ga dan ook steeds vaker even stil staan om 2 bekers achterover te gooien. Terug in het ritme komen vind ik dan steeds lastiger worden. Mijn vrienden en vriendinnen die thuis meekijken op de app zien dit ook, dus mijn telefoon gaat en waar ik normaal zou denken: neeeeee, denk ik nu; jaaaaaa!! Ik kan wel wat support gebruiken. Esther spreekt mij bemoedigend toe dat ik het zo goed doe en dat iedereen meeleeft en ik zeg tegen haar dat het zo zwaar is, zo zwaar en die kutbruggen en waarom moest ik nou precies daar een marathon lopen, en vlak voor ik ophang schiet ik vol, maar herpak mijzelf minstens zo snel. Ik loop dan de brug op om de Bronx in te gaan, pffff waarom moeten we in hemelsnaam die haak nog maken (nou omdat je anders niet tot bloody 42.2 km komt en omdat het zo zo leuk is om door 5 boroughs te lopen bla bla bla, yeah right, ik kon iedereen die de route bedacht had wel vermoorden en vond het vooral zoooooo oneerlijk) En dan komt het 35 km punt, en je weet het eigenlijk al want alle cliche’s zijn waar…. Dan begint het dus eigenlijk pas. Mijn pace daalt dan naar 6:13 per km en ik kan niet harder. Ben zie ik weer bij 37 km en als ik hem zie springen de tranen in mijn ogen maar laat mij weer niet kennen, ik geef hem een knuffel en ga door met mijn laatste flesje elektrolyten.

De km’s kruipen voorbij en zie om mij heel veel mensen wandelen en natuurlijk komt het in mij op maar ik denk alleen maar: dan duurt het nòg langer, hell no. Dan gebeurt er iets heel bizars: We komen langs een enorm digital billboard waar de cheercards die je in de marathon app kon maken op voorbij komen, ik kijk dus omhoog en zie er een paar en als ik een seconde later weer kijk, dan zie ik mijzelf! Ik zie mijzelf op dat billboard!! Ik kan mijn ogen niet geloven en grijp een man (die ook aan het dood gaan was) vast naast mij en roep: That’s me! Look that’s meeeee!! Hij kijkt verbaast en weet er nog net: oh wow great, good for you uit te persen… en ik vlieg de bocht om Central Park in maar ik weet deze runnerhigh helaas maar heel kort vast te houden want bij km 39 daalt mijn tempo naar 7:03 en mijn horloge wijkt steeds verder af van de route. In mijn hoofd zit ik inmiddels alleen nog maar miles en km’s met elkaar te verrekenen en hoe kort het in theorie lijkt hoe lang het allemaal in werkelijkheid duurt.

De Cheercard die ik megagroot op een billboard zag

Maar dan, rond km 40 kijk ik rechts van mij en loopt Ruairdhri ineens weer naast mij!! Hij lijkt er nog meer doorheen te zitten dan ik en we geloven allebei onze ogen niet, dat we elkaar voor de 3de keer tegenkomen (!!). Er komen niet meer veel zinnige woorden uit maar we blijven bij elkaar, ik besluit mijn laatste beetje te geven en trek hem met me mee. Hij zegt nog als je wilt gaan ga maar, maar ik zeg nergens heen te gaan en hem die finish over te duwen. En mijzelf natuurlijk haha.
We finishen samen en omhelzen elkaar (dit is nog net zichtbaar op de video, superleuk) Ik ben er, ik heb het gehaald. Mijn eerste gevoel is minder euforisch dan gedacht en ik heb pijn. Maar ik ben er. Het eerste wat ik denk is: dit wil ik nooit meer doen. Een marathon is 7 km te veel, of misschien wel 21.1….. hahaha. Als mijn Garmin klopt dan loop ik die laatste km in 4:21 maar dat betwijfel ik ten zeerste. Anyway, ik heb 4:14 op mijn klok staan en 43.7 km hardgelopen en ben toch te veel van links en naar rechts gegaan, terwijl ik nog zo op die binnenbochten heb gelet ☹

De finish over met Ruairdhri

Ik ben trots en kan huilen en lachen, voel allerlei emoties maar omdat je op dat moment met alleen maar finishers loopt voelt het dan nog niet zo speciaal ofzo.

De rest van de dag voelt heerlijk en ga voor een massage naar de Cowshed en daarna friet eten! Ik moet lachen om een man die terwijl ik pleisters op mijn 2 blaren doe zegt: You didn’t run a marathon today, did you? Hell yes I did! And the ONLY thing you have is 2 little blisters?? ☺

Tot slot: ik had niet veel anders kunnen doen tijdens deze 1ste marathon. Mijn training was top, heb heel hard en slim getraind. Qua voeding is het helemaal goed gegaan, ik heb 3 dagen flink gestapeld en tijdens de race 5 gellen, water en 3 x van Ben een klein flesje met elektrolyten en zout gekregen. Ik was supergoed voorbereid op de startvillage, etc. Het enige wat ik volgende keer (ja ja misschien dan toch nog een keer…) mee zou nemen zijn: slippers voor na afloop (die tip heeft niemand mij gegeven..) en het nummer Anywhere van Rita Ora misschien toch gewoon op repeat ;)

Oh en het werd dus geen sub 4, ik finishte in 4 uur en 14 minuten. Mega trots! En ja, nu moet ik dus nog een keer een marathon lopen (een vlak parcours ;)

Wat een ongelofelijk mooie en bijzondere ervaring, ik ben nog steeds aan het nagenieten. Dank voor alle support, berichten en medeleven!

I am marathoner now!

Marathon Monday met Lisette in the Green Tavern

Tags:
2 Comments
  • Maura

    10/11/2018 at 20:02 Beantwoorden

    Wat leuk dat je zo je hele marathon hebt opgeschreven…. lopen brengt zoveel meer dan een fris hoofd en een goede conditie. Je stelt jezelf op de proef en blijkt dan zoveel sterker dan je voor mogelijk houdt. Trots op je!!

    • Femkeido

      11/11/2018 at 12:13 Beantwoorden

      Wat lief Maura! Het is zo waar! Ik ben er van overtuigd dat marathon lopen een mindgame is, ookal ben je goed getraind. Ik kan het iedereen aanraden een keer te doen, wat een ervaring!

Post a Comment